تجربه بودن در اکنون و.....

عیدهای زیادی را رفته ای و عیدهای زیاد دیگری را نیز خواهی رفت . تو همواره در حال رفتنی.لذت های زیادی را رفتی و همچنان تشنه و ناکام ماندی.لذتهای بسیار دیگر را نیز خواهی رفت.و رفتن همیشه اصل بوده است.

و عید تنها در ماندن است.این بار در عید خانه کن .عید عین زیبائیست.و تو تنها در زیبائی میتوانی برای همیشه بمانی.و چه چیزی بهتر از زیبائی، به زیبائی خیره شو،در زیبائی محو شو.زیبائی تله زیبائیست. همه می توانند در آن بیفتند.و تا ابد در آن بمانند.تنها اگر بخواهند.اگر بفهمند.وقتی به زیبائی میرسی.همه چیز متوقف میشود.برای کسری از ثانیه حتی.بسته به ظرفیت زیباشناسانه تو .واله ای پدیدار میگردد.در باز میشود و تو در باغ زیبائی به تمامی غرق میشوی.اگر هنر غرق شدن را آموخته باشی.

و عید آغاز میشود.که این عید ها تنها تمثیلی بسیار ضعیف از آن عید میباشد.و چه جائی بهتر از عید.در آن بمان.برای همیشه در آن بمان .و خدا بزرگترین عید است.هیمشه حاضر، همیشه در شعف.همیشه در آگاهی .خدا هرگز پایان نمی پزیرد، همانگونه که هرگز آغاز نشده است.

و تو میخواهی معما را حل کنی .ذهن سریع شروع به کار میکند.چطور ممکن است هرگز نیامده باشدو هرگز نرفته باشد.تو برای بدست آوردن جواب، برای کسب لذت،همیشه در سفری .و همیشه ناراضی،ناکام،درمانده .و این شهامت که بپزیری این ناکامی را،نداری.میگوئی فردا حتما پیدا خواهم کرد،فردا.فردا خیلی ها را گول زده است.تقریبا همه را .این بار شهامت داشته باش و بگو یا همین حالا و یا هیچ وقت،هرگز.بگو من شادی را حالا میخواهم،همین حالا.حالائی به بزرگی همیشه،حالائی که انتها ندارد.و این حال عید است.عیدی که درونت را روشن میکند.و تو نورانی میشوی.بی آنکه سخنی بگوئی،پیاآور نور،شادی و عید خواهی بود. حقیقت از سکوت تو تراوش میکند.و حقیقت به هیچ مدرکی نیاز ندارد.همه از قبل آن را میشناسند.و با دیدنش محو می شوند.محو در زیبائی حقیقت. تو،من،او، ما محو میشود،به سادگی،به راحتی،دیگر مالکیت محو میشود.شناخت در ناشناخت محو میشود.و عید آغاز شده است.و عیدانه ات شکوفه هائی خواهد بود که جانت را و جسمت را عطراگین کرده است و دستان سخاوتت در برابر همگان گشوده می ماند تا هر کس سهم خویش بر گیرد.ماندن در عید را آغاز کن!

ما فقط دو مسئله در زندگی داریم .فقط دو تا .یکی عشق و یکی مالکیت .عشق را که همه می شناسند اگر چه هیچ کس نمی شناسد.و این همه آواز و موسیقی و شعر که پدید آمدند.تنها از عشق سخن می گوید .اما خود عشق هیچ نمی گوید.زبان عشق به گونه دیگریست .هیچ ادعائی در عشق نیست.هیچ حرفی ندارد.اگر چه این همه حرف در مورد عشق گفته شده باشد. و مسئله دیگر مالکیت است که کل زندگی را اشغال کرده تو مالک ساختمانها و ماشینها می شوی تو حتی به ماشینت عشق میورزی! تو خودت را مالک زندگیت می شناسی .مالک دوستانت و حتی عشق را به تملک در آورده ای .این است که نمی توانی بیش از یک معشوق یا عاشق داشته باشی .البته همه اینها در سطح است.و حتی تو در عمق همه را عاشقانه دوست داری .در رفتار هایت نگاه کن وقتی به یک غریبه می رسی چه شور و حالی پیدا میکنی .برای رفتن به مهمانی ها چقدر به خودت می رسی که جلب توجه کنی .تو عاشق شدن را معشوق شدن را بسیار دوست داری اما این دوستی با مالکیت در تناقض هست و باید دلت را مهار کنی .مرز ها را نباید بشکنی.اگر فقط عشق باشد هویت چه بر سرش می آید. تو چه هستی فقط یک عاشق،فقط یک معشوق .و همه عاشق ها یک نفرند وهمه معشوق ها یک نفرند.آنها حتی یک نفر هم نیستند.آنها فقط عشقند.مالکیتی وجود ندارد.من و تو ی وجود ندارد.

ببین چهره ها چقدر غمگین ،ناشاد و رنجور شده اند.زیبائی های کودکانه چگونه پر کشیدند.چون هر لحظه برای دفاع و توسعه مالکیت باید بجنگی.با همه .دوست و دشمن .به شیوه های ماهرانه ای که خلق کردی.و معصومیت  را هر روز بیشتر گم کردی اما هر روز هویت بیشتری پیدا کردی .و هویت و معصومیت رابطه عکس دارند.تصور کن که همه عاشق باشند.همه معشوق باشند.هیچ کس مالک هیچ کسی نباشد.تنها عشق حاکم باشد و جاری .ایا زندگی بهتری نخواهد بود.آیا زندگی جشنی همواره نخواهد شد.تجاور به کجا خواهد  رفت .ظلم به کجا خواهد رفت .اما باور ها و فرهنگ ها حامی حس مالکیت شدند. و ما همواره آموختیم اینگونه باشیم.قلب ها غریب ماندند.و زندگی بسیار بیمار شد.زندگی جهنمی شد که همه قصد فرار از آن را دارند.و این جهنم را انسانی خلق کرد که می خواهد به بهشت برود.و تنها همین انسان می تواند زندگی را دوباره زیبا کند.

چرا هی ماشین عوض می کنیم.خانه را عوض می کنیم .اشیاء را جابجا میکنیم.دکور ها را عوض میکنیم.هر روز دوست داریم چند نوع لباس متفاوت بپوشیم .دنبال چه هستیم .وقتی یکی به ما برسد و بگوید: وای چه لباس زیبائی داری چه خائه زیبائی داری و ..... اگر ما را بپسندند.احساس رضایت عجیبی می کنم .اعتماد به نفسمان بالا میرود .اما بشرطی که هر وقت نیاز داشتیم .به ما بگویند.و همه آن دیگران هستیم که به هم اعتماد تعارف می کنیم.و ما تلاش زیادی می کنیم .که این پاداش ها را همیشه بگیریم .داد و ستد خوبی داریم .و اما اگر اصلا توجه ای به ما نکنند.حتی ما را نبینند.و یا انتقاد کنند و یا توهین کنند.اعتماد به نفس کاذبمان چه می شود.به کجا می رود.و همه این تنوع طلبی ها به خاطر این است که ما از درون تهی هستیم .از عشق بی بهره ایم .و نگاه های ما همواره از هم می گریزند.نکند اتفاقی بیفتد.عشقی از راه برسد.ما آماده نیستیم .جواب دیگران را چه می خواهم بدهم .اینها همه پرسش هائی هستند که اگر باوری و فرهنگی عمیقا ما را اشغال نکرده باشد.از خود خواهیم پرسید.و اگر باور وفرهنگی باشد که ما طوطی تر از این حرفها هستیم که سوال و جوابی با خودمان داشته باشیم .