تجربه بودن در اکنون و.....

همه آبیم همه تشنه!!؟

 عشق و آگاهی سهلی که ممتنع می نماید.

اگر دروغ گفتن را نیاموزی، به دردسر می افتی.

 اگر دروغ شیرین نبود کسی فریب نمی خورد.

هیچ دانه ای بی دام نیست.

همه در هم به طمع می نگرند همانگونه که در غذا.

بیدار ماندن در رابطه ها سخت است اما بسیار لازم .

کجاست بتی که مرا از من فارغ کند.

بنده را چه به اختیار.

عاشق فقط معشوق می بیند.

همه آبیم اما تشنه و ناکام .این بزرگترین رنج و جهل زندگیست.همه از چشمه های خیالی

آب می خوریم و چه حق به جانب تعجب می کنیم از تشنه تر ماندنمان!

هر کلام و کاری در عشق غایت زیبائیست و بدون عشق،بیهودگی.

رنج زمانی آغاز می شود که جهل و خود خواهی  تملک و دلبستگی را زنجیر می کنند.و آن تملک و دلبستگی می تواند نان باشد ویا خدا!

هیچ ادعائی نمی تواند باشد.اینجا فقط بازیست .و من در تنهائی و جمع فقط بازی می کنم .من بسیار از قیل و قال خسته ام.و نگاهی می جویم که عمیق باشد و بتواند نفس سرکش مرا که حالا به زنجیرهای طلائی دل بسته است در خود غرق کند!

وای که از بالا چه چشم انداز زیبائی داریم.وای که عمق همان اوج است.وای که چگونه می توان گفت همه اختلاف ها در سطح اتفاق می افتد.در بالا همه یکی هستنیم.همه فقط یک "هست نیست" زیبا هستیم.همه "فقرغنا" هستیم.همه "زشت زیبا" هستیم.همه ...............

دوست من هر چه از دیگری برسد ناگزیر خواهد رفت.همه آمدنی ها رفتنی هستند.همه همه.از زیبائی و زشتی ،از بدی و خوبی ،از سیری  و گرسنگی.از دوستی و دشمنی.وای وای وای.عشق های من.من چگونه میتوانستم فقط یک نفر را دوست بدارم.من حتی از دوست داشتن یک نفر هم در کل زندگی نمی توانم بگذرم.من عاشق همه شما هستم.از تجربه های زیبائی که با هم داشتیم.از درسهای زیبائی که به واسته قهر و آشتی به هم دادیم،رنج و لذتی که نسیب هم کردیم،اززندگی که این فرصت معجزه اسا را در اختیار ما قرار داد،صمیمانه و عاشقانه تشکر میکنم.از این هست دروغینم که مرا به تجربه های ناب هدایت کرد تشکر میکنم.اینجا فقط عشق در جریان است.اینجا فقط عشق و آگاهی در لباس های متفاوت و متضاد خود را به بازی نشسته اند.دشمن دوستی صمیمیست که تنها نقش متفاوتی را بازی میکند.ما همه بازیگرانی هستیم که درپایان نقش های متفاوت مان همدیگر را عاشقانه می بوسیم و می بوئیم.ما دوستانی در کسوت های متفاوت هستیم.ما واحدی زیبا هستیم که متفاوت می نمائیم.ما اقیانوسی از عشق و آگاهی هستیم که گاهی فقط در نقش حباب ها ظاهر می شویم.همه زندگی حباب در رنج یا شادی آنقدر کوتاه است که به حساب نمی آید.دوستان به عمق بروید و عظمت را ببینید و در بیرون یکدیگر را عاشقانه بپرستید.کلمات را رها کنید.ذهن را رها کنید.واییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییدست و پای همه شما را عاشقانه می بوسم.همه شما را.همه شما را.همه شما را ........

آگاهی و عشق در هیچ بازاری خرید و فروش نمی شوند چه اگر قابل معامله بودند فقیر و غنی در جستجویش سرگشته بادیه  نمی شدند.دریای عشق و آگاهی  تنها در عمق جان منزل دارد.و غواصی باید که از سطح به تنگ آمده باشد و عمق را بی محابا نشانه رفته باشد.دوست من زندگی ایمن نیست،داشته ها را هیچ اعتباری نیست.سلامت امروز به تلنگری ناسلامتی میشود و داشته ها هر لحظه از لابلای انگشتانت می لغزند و فرو می افتند.دم غنیمت شمر و درعمق جان غواصی کن که آن گوهر را هرگز تمامی نیست.هیچ توفانی توان گزندش ندارد.مرگ در آنجا رنگ میبازد.جاودانگی در عمق تو را چشم به راه است.

وقتی در عمق منزل کنی نگاهت دیگر میشود.رنگها محو بی رنگی میشوند.دوستی ها و دشمنی ها می افتند.زشتی و زیبائی اعتبار خود از دست می دهند و آن چه کلمات از بیانش عاجزند تو را چنان محو می کند.و حیرت لایه لایه هستیت را چنان جذب که..............

اینروزها به حکم حادثه ای زمین گیرترم  هستم.و منیت های مانده ام بیش از پیش در حال افتادن.تجربه های متفاوتی دارم گاه ،از هرطرف وحشتی و گاه نشسته بر سریری از نور.حکم آنچه تو ......لطف آنچه تو.....

هم اکنون با یاری سبزتان نیازمندیم!؟

چگونه می شود عاشق فقط یک نفر شد؟

چرا عشق به تنفر تبدیل می شود؟

چرا عشق جنایت می کند؟

چرا عشق خشونت می کند؟

عشق آیا همان نیاز سابق نیست؟و ما عاشق کسی نیستیم که نیازمان را تامین میکند.؟

آیا ما در حال سیاه مشقی برای عشق نیستیم؟

مهم نیست چه می خواهی ،نان ،خانه،عشق،آزادی یا خدا.و مهم نیست چه چیزی را نمی خواهی. خواستن رنج است و نخواستن،خواستنی فریب کارانه .همه شادی را می خواهند و رنج می برند.همه از رنج می گریزند و به دامش می افتند.خواستن باید عمیقا کالبدشکافی شود.خواستگاه رنج را باید بشناسیم تا از آن فراتر رویم.

عشق می آید تا شعله ای برافروزد.نمی آید تا آرام کند،می آید تا تو را به رقص آورد.چیزی نمی دهد،می ستاند همه داشتن های تو را.تو نمی توانی برایش شرط بگذری.طوفانیست که بی خبر می آید و به یغما می برد قرار تو را.

فقط برای نیم ساعت با شهامتی آگاهانه از زندگی خداحافظی کن .یک کاغذ و یک خودکار بردار و خود را در اتاقی زندانی کن.با خود عهد کن تحت هیچ شرایطی در این نیم ساعت از اتاق بیرون نخواهم رفت.برای خوردن آب و دستشوئی هم بهانه نگذار.راحت بنشین و به درون خود خیره شو،بدون هیچ کنترل و سانسوری به ذهن خود نگاه کن خواه و ناخواه مسائلی به خاطرت می آید که تو را ترغیب به رها کردن این بازی سهل اما سخت  می کند.بیهوده پنداشتن،اتلاف وقت ،به یاد آمدن کارهای بسیار ضروری ،یادآوری رنج ها و شیرینی ها.علارغم همه اینها فقط بنیشن و خود را به چیزی مشغول نکن، با ذهنیت خود هویت نگیر، که می گیری اما مهم نیست،هیچ مهم نیست.فقط براحتی به یاد بیاور که این یک تمرین هست و تو تنها قصد نگاه کردن به درون خود را داری.لطفا مقاومت کن و بنشین و فقط آنچه تو مدام تو را مشغول می کند بر کاغذ بنویس تا دست از سرت بردارد.تجربه ای بسیار متفاوت  را با این تمرین کسب خواهی کرد.و اگر خواستی و توانستی آن را تکرار کن.

بسیار خوشحال خواهم شد اگر تجربه تو را گوش کنم.

سلام .عزیز من گاهی تصور می کنم هزیان های من بیهوده هستند.تنها می خواهم که از شر آنها خلاص شوم.و اگر نه زندگی کلمه

نیست حتی زیباترین کلمه.زندگی بازی زیبائیست که کودکان می کنند بی دقدقه همه اگرها و کاش ها و اماها.زندگی ما به دست

باورها و سنت ها اسیر شده است.وقتی می بینی که انسانها خواسته و نا خواسته هم را رنج می دهند.یکدیگر را سوءاستفاده می

کنند.دلت می گیرد و پیشمان می شوی از آمدن!مشکل انسان ندانستن نیست.حتی نادان ترین آدم ها به اندازه کافی می دانند.همه می

دانند ظلم کردن بد است.همه می دانند که دزدی بد است.جنایت بد است.اما چرا می کنند.چرا؟دانسته های ما در تناقض با زندگی قرار

گرفته این حقایق ساده و زیبا در انبوه باور ها و سنت ها گم شده است.عادت هایمان بسیار کسل کننده شدند ولی ما فقط طوطی

ماندیم.ما فقط تکرار کردیم.باید شهامت غور در باور ها و سنت ها را پیدا کنیم.باید ذهن مسموم خود را استراحت دهیم.باید تنهائی و

خلوت خود را گسترش دهیم.باید ذهن دیوانه را نگاه کنیم.مشکل ما نبودن و یا کم بودن جمله های زیبا نیست.ما کتاب های فراوانی

را در قفسه های ذهن یا کتابخانه خود داریم.اما هرگز سودی نبردیم.همه کلمات می خواهند ما را به ماورای ذهن ببرند و ما تنها با آ

نها بازی می کنیم.و این بازی هرگز سودی ندارد جز اتلاف وقت.باید ذهن را به مرخصی بفرسیتم.حداقل روزی یک ساعت.آنگاه

حقایقی غیر قابل بیان به ما عرضه می شود.و ما در بیان شادی خود به دردسر می افتیم.ما هوای رقص می گیریم و دیگران حیران

می شوند که او هم دیوانه شد.اری باید عاقلی به مرخصی برود.هر چه بیشتر بهتر.