تجربه بودن در اکنون و.....

من "مال"هیچ کسی نیستم،هیچ کس "مال"من نیست.فقط همبازی هستیم.تعلق به اندازه کافی جنایت کرده است.به اندازه کافی لبخند کشته است.

عشق به هیچ کسی تعلق ندارد،عشق یک جریان است.جاری در "حال"عشق در گذشته و آینده نمی تواند باشد.آن فقط یک خاطره است.تکراری بیهوده.که فقط حسرت است و آه.آن فقط تعلقی رنج آور است.البته گذشتن از آن دشوار!

عشق هیچ مخاطب خاصی نمی تواند داشته باشد.آن فقط نیازی سرکش است که دیگری را طعمه خویش ساخته است.و گواه این نیاز جدائی نه چندان دیرهنگام آن است.همه مخاطبین مسافرانی هستند که می آیند و می روند.فقط صادقانه ببینید!

عشق لذتی ناتمام است.عشق خداوندیست که بی پایان است.کسی که به دریای عشق غرق است.هرگز ملول نیست.اگر جهانی به دلخواهش باشد و یا کمر به قتلش بسته باشد.عشق عطریست که از گل می تراود بی آنکه بداند چه کسی درکمین شکارش نشسته است.عشق درختان باغ هستند که مخاطب خود را گزینش نمی کند.دزد و میهمان و صاحب نمی شناسد.دستان سخاوتش همیشه گشوده است.خود را مالک چیزی نمی بیند.اصلا خودی نمی بیند!فقط هست.و سرشار از زندگی،سخاوت،بخشندگی و در اوج زیبائی و شکوه.

آنقدرها فرصت نداری!انگار همین دروز بود که لباس کودکانه به تن داشتی.خوب ببین چه چیز تو را به دیروز و فردا می کشد.فقط خوب ببین .بیهودگیش را دریاب و اگر نیاز بود با شهامتی کودکانه!زندگیش کن.فردا هرگز نمی آید تا تو در کاخ آرزو ها بنشینی.امروز را فردا کن!از همه چیز رها شو.کافیست یک باز لذت "حال"را تجربه کنی.دیگر هیچ بازگشتی نمی شناسی!ممکن نیست دیروز و فردا بتوانند فریبت بدهند.

دیگران در تو دخالت می کنند.آنها نمی توانند ببینند که گوسفندی از رمه جدا شده است!گوسفندی که دیگر گوسفند نیست!به وعده ها و تنبه ها تو را به رمه می خوانند.اما بازگشت ممکن نیست!فقط یک بار تجربه کافیست.و این تجربه سهم همه هست.زندگی هرگز بخیل نیست.ما خود را از زندگی دریغ می کنیم.ما خود به رنج چنان چسبیده ایم که خود ما شده است.دچار همذات پنداری زشتی شدیم.فقط همین.از قبل خود آن تجربه بودیم.خوب می شناسیمش.خطا ممکن نیست.

زندگی را بازی کن.بگذار همه همبازی تو باشند.چرا به چند نفرقانع شدی.چرا فقط به چند نفر چسبیده ای و رنج می بری و می دهی.زندگی بسیار فراخ است.وابستگی ها را کم کن.بازی را بیشتر.تا روزی همه زندگی تو بازی شود و همه زندگی همبازی تو.

چه کسی تنها نیست؟آنکه از تنهائی خود به جمع می گریزد و  می خندد،یا آنکه زخم کهنه را به زخم تازه از یاد می برد!

انسان تنهاست دوست من.علارغم همه موفقیت هائی که زیاد دوام ندارند و خیلی زود لباس عادت به تن می کنند.راستی چرا انسان ناگزیر است که همواره موفق باشد،توجه ها را خیره کند وجالبتر اینکه  وانمود کند اینها چیز مهمی نیستند!رغابتی جانکاه در تا برتری خود را به دیگران ثابت کند.دیگرانی که چندان هم مهم نیستند!

اما کابوس ها به بیداری نزدیک ترند.رویاهای شیرین فقط خواب را ترغیب می کنند

اما نگران نباش،سراب همه را فریب داده است.دیگران سرابی هستند که فقط تشنگی را دامن می زنند.هیچ کس از دیگری جز زخم به یادگار ندارد.و آنکه نزدیک تر است زخم های کاری تر می زند.

شخصیت همان نقاب است.که همه ناگزیر از آن هستیم.ما با شخصیت هائی که به ما تحمیل شده چنان هویت گرفتیم که حتی به نقاب بودن آن آگاه نیستیم.همه ما در زمان تولد بی هیچ نقاب ،هویت یا شخصیتی متولد شدیم اما بسته به شرایط و موقعیت ها خود را در نقاب هائی که جامعه توسط معلمین و والدین به ما تحمیل کرد هویت گرفتیم.معلمین و والدینی که از نقاب های خود نیز بی خبر بودند.

همه نقاب ها بیهوده هستند،خواه زیبا جلوه کنند یا زشت،همه عاریتی هستند،آمدند می تواند برود،باید برود.

       گاهی به بدل بودن نقاب ها نیز پی می بریم اما آنقدر در ما عمیق نشسته اند که حتی در تنهائی جرات بی نقاب زیستن را نداریم،در حسرت بی نقابی می سوزیم اما از انداختن آن واهمه داریم.از مخدر و الکل برای بی نقاب شدن استفاده می کنیم.اما ساعتی بعد عصبی تر و افسرده تر از قبل می شویم.کودکان اما نیازی به مصرف این چیزها ندارند.آنها خود بخود شادند اما ناشادی آنها در راه است!نقاب ها به چهره ای آنها نزدیک شده اند.اگر چه هنوز نچسبیده اند.هر چه که بزرگتر می شوند و ناگزیر تر در استفاده از نقابها،افسرده تر،عصبی تر،خشن تر،بیمارتر و نهایتا غیر طبیعی تر می شوند.

        هیچ کس با نقاب راحت نمی تواند باشد.هر چقدر که آن نقاب زیبا جلوه کند.اما جامعه این نقاب ها را تحمیل کرده است.درک این موضوع نقاب را بر چهره ما سست می کند.و هر لحظه آماده ایم تا بی نقابی را تجربه کنیم.زندگی واقعی فقط در بی نقابی جریان دارد و بچه ها تنها معلمین واقعی زندگی هستند.

مگر نه این است که باید بمیریم.ببین چرا دوست نداری که بمیری.کدام نیاز و آرزو ترا معطل کرده است.چرا مشتاق مرگ نیستی.از چه می ترسی.مگر دین نگفته که بمیرید پیش از آنکه میرانده شوید.

هیچ خودکشی مرگ نیست.هیج مرگ ناآگاهی مرگ نیست.بی اراده آمدی،بی خواست و اراده رفتنت مرگ نیست،زحمت بیهوده ایست که می کشی.مرگ فقط در آگاهی اتفاق می افتد.برای آن مرگ های بیهوده ناگزیری که بارها بیائی!!چرا از بچگی خصوصیات خاصی داشتی.با برادر و خواهرت متفاوت بودی.غذای خاصی را دوست داری و یا بدت می آید.چرا فیزیک خاصی داری.چرا اینجا هستی.امریکا نیستی.چرا افریقا نیستی.چرا زن هستی.چرا مرد هستی.و هزاران چرای دیگر که به دوش تصادف و تقدیر افتاده اند دلیل این همه آمدن و رفتنت هست.حتی یک آرزوی کوچک تو را به زحمت تکرار می اندازد.

ایمانی که ساده بیاید ساده هم می رود .هر چقدر کفرت قوی تر باشد ایمانت قوی تر می شود.

همه ایمان ها فقط عصائی برای کوران هستند.دیدن خورشید هیچ ایمانی نمی خواهد.فقط چشم می خواهد.حقیقت دیدنیست .شدنیست .نه ایمان داشتنی.جماعت فریبت ندهد.

البته دانستن چندان مهم نیست.همه دانستها حجاب راه هستند.پیامبر امی بود.الهام و وحی به ظرف های خالی می ریزد.و تو خیلی پری.کار پیامبر سکوت و تنهائی بود.تو خیلی گرفتاری.خیلی شلوغی.

اگر می خواهی که زندگی را بفهمی باید بمیری.زندگی تنها پس از مرگ جریان دارد.این زندگی فقط ضلالت است.فقط رنج است.آرزوها همیشه بزرگترین مانع مرگ هستند.آرزوی خانه و ماشینی که نداریم و یا آرزوی بهشت ،آرزوی رستگاری.آرزوی تقوی و عرفان .آرزوی دیدار خدا،همه آرزو هستند.

اصلا مهم نیست که چقدر باور در خود انباشته ای.چقدر آرزوهای محال داری.فقط شهامت کن یا آرزو هایت را زندگی کن تا به پوچیش برسی.و یا در ذهنت آنقدر واقعی  زندگی کن که از آن خلاص شوی.آرزوهای دیروز را که محال بودند و امروز فقط روزمرگی شده اند،بدقت نگاه کن!

مهم نیست چه کار می کنی.نماز یا گناه.همان کاری را که دوست داری عاشقانه انجام بده.تردید را رها کن.نمازت را عاشقانه بخوان.نمایش ها را تمام کن.دیگران یک عمر فریب دروغت را خوردند.بس است.بیش از این خودت را و دیگری را فریب نده .این بازی هیچ سودی ندارد.

تردید بزرگترین سم زندگیست.کاری را می کنی که ناگزیری.یا خودت و یا دیگران به تو تحمیل کردند.چگونه می تواند تو را از آرزها رهائی دهد.دینت را عاشقانه زندگی کن.نه برای نمایش.

این بازی فقط پیشنهاد من است "فقط نگاه کن"بدنت را،ذهنت را،افکارت را،آرزوهایت را،جنگیدن هایت را،احساست را،دیگران را،خدائی که در ذهنت داری را، و هر چیز که دیدنیست.فقط نگاه کن.

با این دیدن به چیزی می رسی.به نگاهی که همیشه با تو بود و تو از آن دور بودی.به منزلی که همه برای  آن سرگشته هستند.به حقیقتی که محمد،علی،حلاج،مولوی و یا هر کس دیگر تجربه کردند خواهی رسید.به سرچشمه زندگی.از آن روزت خبرم کن.

دیگران را رها کن.خودخواهی دیگران به خودشان مربوط است.توهم و رنج دیگران به خودشان مربوط است .ادعاهای دروغشان به خودشان مربوط است.فرض کن خسرو فقط ادعای باطلی دارد.فقط ادعای خوردن غذا را دارد،دروغش چه سودی برای شکم گرسنه او می تواند باشد.فرض کن همه دنیا ادعای خسرو را باور کردند.شکم خسرو هیچ ادعائی را باور نمی کند.این را یقین کن.

هستی معبدیست که در سکوت متجلی می شود.و نیایش اصیل در حیرت می سوزد.

سکوت زبانی جهانیست،همه سوءتفاهم ها از گفتگو حاصل می شود.بگذاریم نگاه ها سخن بگویند.

از همه قیل و قال ها خسته ام.کجاست آن شاهد هرجائی.

تو که انتظار نداری گل های کاغذی عطری  داشته باشند تا از بویشان مست شوی.همه وانمود ها گل های کاغذی هستند.و کسالت از همین است.

ازدواج یک گل کاغذیست و عشق یک گل طبیعی .می توانی گل کاغذی را تزئین کنی و یا حتی عطر بیک هم به آن بزنی .ولی خودت را بیهوده به زحمت می اندازی.

اخلاق پوسته ای نازک و آسیب پذیر است.و حمایت قانون و عرف و فرهنگ باعث نمی شود که تو قفل را نشناسی ،دزدگیر را نفهمی!

هرگز برای خوشایند کسی چیز نمی نویسم.اینها دریافتهای من از زندگیه .نگاهی هست که به زندگی دارم و خسته ام از همه تجاوزاتی که در زندگیم کردم و یا شدم.اگر چه توجیح های زیبائی این تجاوز رو پوشونده باشه.

        تجاوز در نگاه من فقط اونی نیست که روزنامه ها می نویسند.و خیلی ها با حرص و ولع می خونن،هر کار و حرفی که علارقم میلم می زنم به نگاه من یک تجاوز مسلمه.هر حرفی که خارج از عشق باشه .فقط یک تجاوز هست.و زندگی از اینهمه تجاوز بشدت بیماره .

تصور می کنم همه بیماریها از تجاوزاتی هست که ما به اون عادت کردیم.هیچ حیوانی به اندازه انسان بیمار نمی شه.چرا که اصلا ناگزیر نیست وانمود کنه.تنها این اشرف مخلوقات هست که به ناچار از طبیعت اصلی خودش خارج شده و با نقاب های مسخره ای که جامعه بهش تحمیل کرده زندگی می کنه.

      چه کسی می تونه ادعا بکنه از این نقاب های خودش راضی هست ، همه ناگزیر استفاده از نقاب شدیم .و خیلی ها اونقدر بهش عادت کردن که حتی توی خواب هم با نقاب هستن.و این نقاب های لعنتی جز بیماری های جسمی و روحی چه نسیبی برای زندگی می تونن داشته باشن.

همه بره های معصومی بودیم که برای زندگی کردن توی این جامعه دیوانه ناگزیر استفاده از نقاب گرگ شدیم.و انقدر این نقاب گرگ رو استفاده کردیم که حالا فقط یه گرگ هستیم .گرگی که لباس بره پوشیده.و گواه من این همه قانونی هست که برای زندگی ناچار شدید بتراشیم.

      اگه ما گرگ نیستیم این قانون ها برای چی هست.مگه کمترین ادعای ما انسان بودن نیست.اونهائی که پیغمبر و پیغمبرزاده هستند و صورت هاشون نورانی میشه به کنار.توی راهرو دادگاه های ما کی قدم می زنه.کی از پنهون موندن رازهای زشت مالی و تجاوزاتش خرکیف می شه.و خودش رو توی ابرها می بینه.

       انسان بیچاره ترین موجود زندگی هست.اونقدر بیچاره که باور کرده باید گرگ باشه.برای ادامه زندگی زشتش باید تجاوز بکنه.زنش رو،بچه خودش رو،همه ملت رو تجاوز بکنه،اما با لبخندی مسخره.تا اخلاقی جلوه بکنه،تا لبخند تهوه آورش باعث بشه بره های بیشتری به طرفش برن.

       آهای اینجا هیچ کی بره نیست.هیچ کس ناگزیر نیست نقاب داشته باشه.اینجا دنیای مجازی هست.وردارید اون نقاب های مسخره رو.زندگی جز عشق یک حمالی عذاب آوره.مجبور نیسی اینجا نقش بازی کنی.برای چند دقیقه هم که شده فقط خودت باش.نقش واقعی خودت رو بزن.بعد می بینی که از همه نقاب هات متنفر میشی.توی دنیای واقعی هم نمی تونی نقاب بزنی.

      بخدا ملت من فقط از تنهائی رنج می برم.شما هرگز منو ندید.همانطور که من شما رو ندیدم.ما فقط دوست های مجازی هستیم.زندگی من بسیار کسل کننده شده.چرا که نه شهامت بی نقاب بودن در جمع رو دارم و نه می تونم نقاب بزنم.چون بشدت حالم بد میشه از حرفهای زشتی که با لبخند می زنم.

         من بندرت از نقاب هام استفاده می کنم.بسیار به ندرت.و برای اینکه از این نقاب های مسخره  استفاده نکنم.و یا حداقل استفاده رو بکنم.خودمو زندونی کردم .خسته شدم از بس منو فقط یه طعمه دیدن.خسته شدم از بس دیگران رو طعمه دیدم.دلم می گیره وقتی صداقتی رو با نقاب هام گردن می زنم.هر چند این کار رو بندرت انجام بدم.ضرورت نیازهای من بسیا رکم شده.من گرسنگی و تشنگی رو هم به تحمل می کنم تا کمتر مجبور به استفاده از نقابم بشم.حالا حساب بکنید که متاهل باشم و دو تا بچه هم داشته باشم .برای تامین اونها هم که شده باید نقاب بزنم.ولی چطور بگم که من در حد وسط این ضرورت و نیاز چی می کشم.زن و بچه من منو چطور می بینن.چطور بهشون حالی کنم که از این رقابت مسخره بشدت خسته ام.چطور بگم که من هم آدم هستم و حق خودم می دونم که اون طور که می خوام زندگی کنم.و به من چه که فلانی مدل ماشنش بالا هست.به من چه که خونه فلانی چقدر قیمت داره و چه وسائلی رو توش چیده.آخه گناه من چیه که نمی خوام رقابت داشته باشم.اگه من نمی تونم واسه بچه خودم ماشین کنترلی بخرم.باید مجبور بشم هر حماقتی رو تحمل کنم که بچه من هم با ماشین کنترلی بازی کنه تا یه بچه دیگه عذاب بکشه.اصلا کی غذاب آدم تموم شده.کی.کدوم بچه پولداری بی دقدقه بود.کدوم زندگی تجملی توی عشق شکوفا شد.قبول دارم که بیشتر دارن.داشتنش هم اصلا عیب نیست.همانطور که نداشتنش عیب نیست.هر کس مجاز هست هر چی که دوست داره رو داشته باشه و زندگی کنه.اما رقابت زشته.کشنده هست.و من درام له می شم بین چرخ های مسخره این زندگی تو نقاب های مسخره.

    از همه نقاب ها بدم می یاد مهم نیست تو صورت کی هست .من همه آدم ها رو بی نقاب دوست دارم .بی رقابت.و اینجا بهترین جا برای تمرینه.

     تا کی باید مصالحه کنیم.تا کی باید زندگی رو تو زنجیر حماقت نگه داریم.تا کی باید از این نقاب های مسخره استفاده کنیم.ما بشدت نیاز به یک انقلاب داریم.انقلابی که همه زشتی ها و رنج های درون ما رو پاک کنه.اونها رو بشوره وعشق متولد بشه.بیائید عشق رو باخودخواهی و تملک زنجیر نکنیم،عادت ها رو بندازیم،باورها رو.

       زندگی نیازی به اینها نداره.زندگی غنی تر از اون هست که ما حتی تصورش رو بکنیم.ببینید که درختان نیازی به هیچ باوری  ندارن.حیوانات هم ندارن.و چقدر زیبا هستن.بچه ها هم بدون بارو و عقیده متولد می شن.و همه عاشق اونها هستن.ولی هر جامعه ای باورها و عقاید خاص خودش رو به بچه ها تحمیل می کنه و زشتی های زندگی تداوم پیدا می کنه.

     کاش حداقل اینقدر شهامت داشته باشیم که اشتباهات خودمون رو بپذیریم و این باورها ی زشت رو به بچه ها انتقال ندیم.همه جنگ ها و زشتی ها به واسطه باورها و خودخواهی های بیمارگونه درست شدند. .وحماقته  که به جنگ ها و تمدن هاش مغرورباشیم.و به جنگ ها دامن بزنیم  تا به صلح پایدار برسیم.حماقت بیشتر از این که انسان ها رقابت ستلیحاتی می کنن و حتی بمب های اتمی می سازن تا به صلح برسن ،صلحی از طریق جنگ،حماقت بی نظیری هست.وقتی صداقت و صراحت بره .شک و گمان میاد.و روابط زخمی میشه.دوستی ها همه با گمان و حدس هستند.همه جنگ های بزرگ و کوچیک به خاطر تردید و گمان هست.و این باور که دیگری می خواد آزادی منو،زندگی منو تجاوز کنه

شفافیت رو از دست دادیم.شهامترو،صراحت رو و صداقت رو.وقتی بچه ها رو می بینم از خودم حالم بهم می خوره،و بدتر اینکه اونها رو قربانی جهل خودم بکنم،و باورهام رو بهشون تحمیل کنم .زشترین کار زندگی انتقال عقاید و باورهای پوسیده بین هم هست و انتقالشون به بچه ها.

      دیگری مقصدی شده که باید با هر حیله فتح بشه.این رابطه تا کی می تونه ادامه داشته باشه.غیر این هست که فقط تا فتح،و فتح های دیگه،همه از اینهمه فتح های مسخره خسته شدن ولی فقط ادامه می دن چون بیکار شدن بزرگترین رنج زندگی هست.تنها شدن یعنی مواجه شدن به زشتی های ذخیره شده در درون.یعنی هویدا شدن همه روابط بیهوده.یعنی ضرورت تغییر.یعنی همه این انباشته های ذهن و زندگی  هیچ سودی ندارند.یعنی انقلابی بزرگ در درون.تنهائی یعنی نقاب ها بیهوده هستند.تشنگی من با هیچ نقابی  سیر نمیشه.دیگه چی بگم عزیزم.من بشدت به عشق نیاز دارم.هیچ چیز به غیر عشق نمی خوام.هیچ چیز .حتی ترجیح میدم غذا نخورم.گرسنه باشم تشنه باشم اما روابطم در عشق سرشار باشه.هر چیزی فقط در عشق زیباست.و خارج از عشق زشت ترین حرف و کار ممکن.

    لذت بردن از زندگی حق همه انسانهاست .اما لذتی که فقط در عشق باشه زیبا و بی نظیر هست.تجاوزات لذت های دروغ و کاذبی میدن.لذت ها ی تجاوز مثل عسلی هست که در زهر عجین شده.همیشه با دلهوره و غذاب همراه.هر کس فقط کافیه یک بار لذت عشق رو بفهمه.ترکش بسیار سخته.فقط در عشق زندگی به شکل واقعی خودش به جریان می افته.و من فقط عشق می خوام.هر چیزی رو با عشق می خوام.هر لبخندی رو،هر نگاهی رو و هر کاری رو.

"بیان احساس و کلام تو درست ترین بیان ممکن است عزیز دلم " تنها جمله ایست  که برازنده همه ماست.یقینا همه ما درست ترین را می گوئم.کاش داستان فیل مولوی را دوباره  مرور کنیم.ما تمام عمر تلاش کردیم تا نادرستی رفتار دیگران را شناسائی و بیان کنیم،قضاوتی کاملا یه سویه و گاهی پوشیده در غرض ،و درستی رفتار خود را اصرار کردیم.هر کس که نگاه ما را زیبا دید او را زیرک ،باهوش و استثنائی دیدم و سخت مجذوبش شدیم.و غرض های تائیدش بعدها بر ما آشکار شد.آنوقت که فقط آه و ناله افسوس کار ما بود.اشتباه ممکن نیست هر کس تنها آنچه درک می کند، می بیند و نیاز دارد را بازی می کند،هوشیارانه یا نا هوشیارانه!!. آنکه دست بر گوش فیل دارد اگر غیر بادبیزن بگوید خطا گفته است.آنکه بر پای فیل دست می کشد اگر غیر ستون ببیند خطا دیده است.ما اینها را می دانیم.چون بسیار بدیهی هستند اما در عمل دچار اشتباه می شویمو تصور می کنیم که قطعه ماست و انتظار تائید خودمان را داریم..هر یک از ما فقط یک قطعه از این پازل بزرگ را در دست داریم.چگونه ممکن است اشتباه کنیم.اینجا پر از درستی و صداقت است.هر یک از ما غیر از صداقت و درستی چیزی برای گفتن نداریم .همه کینه ها و عشق های ما بر اساس همان تنها قطعه ایست که در دست داریم .این قطعه جادوئی هم درست است و هم غلط.اگر به تنهائی نگاه شود.عین درستیست.و اگر در تطبیق با دیگری نگاه شود در کمال نادرستیست.فقط میشود آن را فهمید.فقط می شود آن را درک کرد.و معجزه بزرگ در درک این تناقض عظیم و زیباست.وقتی که این قطعه به ناگهان محو می شود و کل پازل جادوئی به نمایش در می آید.نگاه کنید که ببینندگان بزرگ چه گفتند.چه تناقضی در گفتار آنها می بینید.ما ببینندگان کوچک هستیم،مثل آنها که روزی کوچک بودند،بزرگی حق همه کوچک ها هست.هستی بخیل هیچ کوچکی نیست.

    و معجزه بزرگ هزارمین در است که در اوج ناباوری و خستگی از همه تلاش های بیهوده چشم می گشاید.برای این اتفاق زیبا همه تلاش های بیهوده خود که تصور بر درستیش می رود، انجام دهید.و نگران خودخواهی های من نباشید که گاهی تحکمی و دستوری حرف می زنم.خود را دریابید.که هیچ کاری واجب تر از این ندارید.تنها اگر از حل تناقظات این پازل بزرگ خسته شدید.

تواضع خودخواهی پیشترفته است،ورژن بالا،ژن جهش یافته خودخواهی ساده.اصولا هر چیزی که انکار بشه .بشدت تمایل به ابراز پیدا می کنه.و راه های متحیرالعقولی رو پیدا می کنه.نیاز به بخشیدن.نیاز به بزرگ بودن در عین شکسته نفسی.نیاز به یافته شدن در عین سکوت و یا تمایل به بی نیازی.چسبیدن بیمارگونه به چیزها.دوست من چه کسی بیمار نیست.آنکه بیماری را انکار می کند یعنی عمیق تر بیمار بودن.

بچه ها خودخواه هستند اما زیبا.آداب نمی دانند اما بی نظیرند.بی اخلاق ترین هستند اما همه عاشق این بی اخلاق ترین ها هستند.اما کودک بیچاره به دست معلمینی احمق یاد می گیرد که وانمود کند و آنقدر زشت می شود که جال خود و همه را به هم می زند.

خدا را می توان از نگاه کودکان دید.کودکان می توانند معلم زندگی باشند تنها اگر این ژن بیمار جهش یافته اجازه دهد.اگر شهامتی مانده باشد که اعتراف کند همه آموزه ها زشت هستند.

اما کودکان چگونه می آیند.برای چه می آیند.کودکان میهمانان ناخوانده ای هستند اغلب.میهمانانی برای وقت گذرانی صاحب خانه.برای سرپوش شدن بر عقده های پنهان.توجیحی بر ناکامی امروز و فردا.دستاویزی که رنج را توجیح کند و روزمرگی را تداوم .

احترام مال ذهن فریبکار است و شعاع برد آن فقط در حضور است. مافوق تو می آید یا تو را می خواند و تو ناگزیری تابع باشی ،به او احترام بگذاری چون می خواهی که از گزند قدرتش در امان باشی و یا از سفره گسترده اش بهرمند شوی.پس ناگزیر به احترام هستی و وقتی رفت و تو تنها شدی نفس راحتی می کشی که راحت شدم.اما وقتی عاشق می شوی صمیمانه و با تمام وجودت معشوق را می پرستی هر حرف  و عملش حتی بر خلاف نظر تو زیباترین جلوه می کند.

همه ما روزی کودکان زیبا،دوست داشتنی،تیزهوش و آگاهی بودیم که ضرورت نیاز ها و آموزه هائی که مدرسینش تنها طوطی های عزیزی بیش نبودند به امروز هدایتمان کرد.امروزی که سالم ترینمان حداقل افسرده و عصبیست.آنکه جنایت کار شد را به حساب نمی آورم.که ما نیز بسته به شجاعت و امکاناتمان کم از او نبوده و نیستیم تنها اگر صادقانه نگاه کنیم.

اصلا مهم نیست که چه می گوئی،هر کس آنچه را نیاز داشته باشد می شنود حتی اگر بیانش نکرده باشی.