تجربه بودن در اکنون و.....

۱

دستانم را بالا می گیرم.یعنی تسلیم.به تو نه ،به خودم.نمی دوانم.شاید هم هر دو،یا هیچ.اصلا به خستگی.به راه ناتمام این سرگشتگی.

۲

نگاه می کنم،خودم را ،که کم رنگ شده ام ،همانقدر که شادی،غم هام پررنگ.

می افتم ،غرق می شوم ،در شادی ،غم هام.

دوباره برمی خیزم.

دردهایم را می تکانم ،کول می کنم ، می روم،خسته،پرامید،ناگزیر، آفتاب می سوزد، تا افتادنی دوباره،چقدر راه دارم تا تو ،که نیستی و هستی ،و اینهمه هستی که نیست را به کام تو می ریزم، خواب و بیدار.

۳

نیازم تو را خلق کرد، یادت هست.حتم دارم که به فراموش کردی تا دهنکجی کنی با من.بترس از روزی که نیازم ،دوباره خالق شود.

۴

سایه هائی که آفریدم و گریختم از ترس.

۵

چیزی هست در من ،که به هر سو می کشدم.تکثیر می شوی مدام ،در نگاه من انگار . بیچاره من که حیران اینهمه تو ام.

۶

گم می شوم در مرزهائی که مرا،تو را ،جدا کرده.

۷

نشسته ای آنجا پشت نقابهائی،که مدام عوض می شوند،خسته نمی شوی انگار، بازی می کنی با خود،با من .می خندی به اشک هائی که خجالت می کشند. و من آه می کشم تا گم شوی از من،تنها نمی چکند،چرا ؟بیچاره این اشک های لوس که نازشان نمی کنی.

عشق دادنیست بی گزینش و مدام،عشق هیچ ستاندنی نیست.عشق جوششیست مست و دیوانه در نهایت تدبیر و هوش.دادن عشق اما هیچ تحمیلی نیست.

عاشق و معشوق خود بهانه ای بیش نیستند برای بازی عشق،برای عشق بهانه کم نیست،خوشا عاشق و معشوقی که بهانه شوند،گم شوند در عشق جاودانه شوند.

دیوانه شد آنکه تو را دید .آنکه دیوانه نشد ،دیوانه است.

وقتی ذهن یکپارچه می شود.وقتی گزینش کنار می رود...............

ناامید از همه تلاشم برای چیدن این پازل بهم ریخته ناگاه خود مرتب می شود و ......

تنها سعادت "خود"بودن است.

بخشیدن زیباست وقتی نیازت باشد!درختان می بخشند.گلها می بخشند و زیبا می مانند.

تا به سرچشمه نرسیم چیزی برای بخشیدن نداریم .

یه اتاق یک متر در یک متر زیباترین هدیه ایست که هر کس می تواند به خود بدهد.جائی که امکانی برای هیچ حرکتی نداشته باشد.تا با خود مواجع شود و نتواند بگریزد. یعنی در خودت غرق شو نه در دیگران.یعنی خودت را زندانی کن.تا یوسفی را آنجا ببینی.

گدای نمره دیگران نباش.دیگران با نمره های خود تو را برده می کنند.خودت به خودت نمره بده.خسیس نباش.بالا ترین نمره را به خودت بده.حتم کن استحقاق بالاترین نمره را داری.همه ما لایقش هستم.کافیست اعتماد کنیم به خودمان.دیر یا زود دیگران شگفت زده می پزیرند استحقاقمان را.

ارزشت پیش دیگری به اندازه تامین تو هست.پسر  یا دختر خوب و حرف گوش کن ،زن یا شوهر فهمیده یعنی اتومات و خودکار.بی سوال جواب بدی ، دوست باحال و سوریس دهنده ،کارمند نمونه ،دانش آموز یا دانشجوی نمونه. هر چی که بیشتر له بشی نمره بالاتری می گیری ،البته توی تنهائی فرصت نق زدن و حسرت خوردن رو ازت نمی گیرن.اینقدر بی رحم نیستن که.

چرا دعاهایمان عقیم شدند.واقعا چرا؟چرا بارها از ته دل دعا کردیم و افسوس از اجابتی که نشد. باید یک جای کار بلنگد. باید سوراخ دعا را گم کرده باشیم!باید کلید برق در تاریکی این شب گم شده باشد ، دیوار را مشتاقانه دست می کشیم اما دریغ از کلید ،دریغ  از روشنائی! برای صحبت  با غیر ما ناگزیر زبان و گفتگو هستیم.اما با خدائی که از ما به ما نزدیک تر است فریاد و حرف بیهوده است.سکوت بهترین زبان است.خلوت بهترین مکان است.تنهائی بهترین کار است.روشنائی خود می آید،اجابت ناخوانده دعا غافلگیرمان می کند.شکوفه ها در بی خبری می رویند،در مستی ،در شویدگی،در عشق.

ببخش مرا که به حرفهایت اعتماد نمی کنم ،چیزی را باید از چشمانت بپرسم.

دادگاه رسمی است.قیام کنید.

نه نه رسمی نه رسمی.

یعنی برخیزید. شورش نه .

در مقابلش بایستید.نه در مقابلش .

بابا جان ول کن اصلا گوشت که به من نیست که.

گوشت نه گوشت.اینجا که قصابی نیست .

تو هم که همیشه گرسنه ای انگار.

بگذریم متهم منم...

می آئی ،دلتنگ می شوم میروی،یعنی کارم تمام شد؟

کار من یعنی  شروع ،انتظار یعنی اصلا،نمی دانم،کی ،چطور،کجا،چی کار کنم!؟

آخر این چه آمدن ،رفتن است.

بیچاره دل نمی فهد،چه می فهمد، اصلا حقش بود.

مانده اینجا ،پائین،کنار مونیتور، چشمم.تو مسنجر داری ، آخ ببخش،گناه

است ،دلم را سوزاندن شاید !

کاش می پذیرفتیم زندگی اینهائی که در چنگ خود می فشاریم نیست.اینهائی که صمیمانه یا مغرضانه فشردیمش تنها له شده قسمت حقیری از زندگیست.مثل علفی که بزی چریده و قی کرده باشد.زندگی تنها در رها کردن های مدام زیبا می شود،تازه می شود.ایده ها و افکاری که به آن چسبیده ایم،دوستان و یا بستگانی که به آنها چنگ انداخته ایم.همه و همه در حال له شدن هستیم.رنج روزافزون،بیماری های بی حساب جسم و روح ایا پیام خود را به ما نداده اند.از کوفتن سر خود به این دیوار زخم بیشتری می خواهیم آیا؟له شده ها را نومیدانه در چنگ می فشاریم و اشک می ریزیم.زندگی اما بیرون این چنگ چه زیبا جلوگری می کند.کسی که زندگی نکرده است چگونه می میرد.زندگی زشت حاصلش مرگی زشت است.زیبا زندگی کنیم تا معجزه مرگ را ببینیم.

برای کارهایم نیازی به دلیل عقل نمی بینم.حجت دلم کافیست.من راه خود را می روم.کرگدنی تنها.دست همه همسفران را صمیمانه می فشارم.کسی را به خود دعوت نمی کنم.کسی را از خود نمی رانم.بازی می کنم زندگیم را .

بس است از عقل تلبعیت کردن.بنده دلم می شوم.از عقل ملولم.مسافر دل خودم هستم.سرزنش های تو خار راهم می شوند،بحثی نیست.اما خسته تر از آنم که برگردم.

اخ اخ چه شلاقی می زنه لامثب.اشو رو می گم.بی امان می کوبه.امان نمی ده به ذهن دقل باز.اعتراف می کنم.شهامت نزدیک شدن بهش رو ندارم.می ترسم.بی مهابا می کشه.بی رحم ترین هست.زره ای باج نمی ده.چشاش رو بسته و شمشیر رو می چرخونه.نزدیک شدی افتادی.البته اگه جانی داشته باشی.اگه زنده باشی.اگه...

ناچارم یکی از دیوانگی هاش رو گواه بگیرم

"باگوان عزيز نخستين ديدار من باشما، سيزده سال و نيم پيش در وودلندز
به اينجا ختم شد که از کنار پاي شما بلند شدم و راه رفتم، ولي نه به سمت در خروجي،
بلکه به دورن گنجه ي ديواري شما!
از آن زمان يک مبارزه در سربالايي بوده است. باگوان، چه خبر است؟
راما پريم Rama Prem ، اين تنها تو نبودي، براي خيلي از مردم اتفاق افتاد، زيرا در وودلنددزWoodlands ، جايي که من زندگي مي کردم، در اتاق من و در اشکاف ديواري من دقيقاٌ مثل هم بودند. براي هرکس که براي نخستين بار وارد مي شد، طبيعي بود __ امکانش پنجاه/پنجاه بود: پس نيمي از مردم به درون اشکاف ديواري مي رفتند! و من از اين خيلي لذت مي بردم! من يک قفل کنترل از راه دور براي هر دو در داشتم. وقتي کسي وارد اشکاف ديواري مي شد، من آن را قفل مي کردم.
شايد تو هنوز در آن اشکاف باشي _براي همين است که مي گويي، "از آن زمان يک
مبارزه ي سربالايي بوده است." تو هنوز بيرون نيامده اي و من ديگر در وودلندز زندگي
نمي کنم.
اين واقعاٌ تفريح خوبي بود، زيرا مردم بسيار ناراحت و شرمنده از درون آن اشکاف ديواري بيرون مي آمدند. آن اشکاف بقدر کافي بزرگ بود، پس آنان مي توانستند در آن حرکت کنند؛
و در آنجا رداهاي زيادي وجود داشت... پس آنان رداها را دور مي زدند و عاقبت خيلي
شوکه شده بيرون مي آمدند. چه اتفاقي افتاده؟ آنان از همان در وارد شده بودند! اينطور فکر مي کردند.
آنوقت همانطور که بيرون مي آمدند متوجه مي شدند که يک در ديگر در کنار آن قرار دارد، دقيقاٌ مثل همان و با همان رنگ.
همچنين يک در سوم هم وجود داشت که به حمام من وارد مي شد. گاهي _ براي تو اتفاق نيفتاد راما پريم __ شخصي با عجله از اشکاف بيرون مي آمد __ و چنانکه ذهن عمل مي کند"

برای آباد شدن خرابی لازم ترین است.

برای زنده شدن مرگ اجتناب ناپذیر

برای پیوستن به دریا قطره بودن را انکار نکن.باید قطره ای باشد که به دریا بریزد یا نه.

"هدف"های دور و نزدیک همه را فریب دادند.همیشه در منزل بوده ایم.دیریست که جشن آغاز شده است.پرندگان را نگاه کن.درختان را نگاه کن.مستی باد را نگاه کن.

دلق کهنه ذهن سنگینت کرده .برای مستی،دیوانگی باید سبک تر باشی.کافیست خنده ای دیوانه کنی و به دیوانگیش بخندی.

برای گرفتن نو لازم است که کهنه را بیندازی.ببین مرگ درخت چه بهاری را برایش به ارمغان می آورد.کم از درخت نیستی.

عمری جنگیده ای ،با خود،با دیگری.تسلیم را هم آزمون کن.خودت را بسپار به زندگی.به آنچه هست.