تجربه بودن در اکنون و.....

یکی به من بگه چی کار کنم که سنگ بشم.چی کار کنم که دیدن اینهمه فقر و جنایت و رنج،رنجم نده،خدایا کاش کور باشم،کاش کر باشم،کاش  هیچی نفهمم.کاش بمیرم.خسته ام از تنهائی،از رنجی که کران تا کران زندگی رو سیاه کرده،خسته ام از این زندگی.

جرمم این است که نمیتوانم چشم و گوش ببندم.نمیتوانم دیگر نمیتوانم نفهمم.و کجاست اکسیری که رنج زندگی را راحت کند.

گرسنه ای و باید وانمود کنی که سیری،از گرسنگی بیزاری و باید وانمود کنی که گرسنگی زیباست.باید برای رنج هایت توجیه های لازم را بتراشتی و این تو را از درون متلاشی میکند.

همه دارند بر خلاف جریان رودخانه زندگی دست و پا می زنند و اگر تو بخواهی طبیعی باشی،تنها و منزوی می شوی،دیوانه و بیمار خطابت می کنند.خندیدن چه سخت است با دیدن اینهمه رنج که چهره زندگی را سیاه کرده است.ظالم و مظلوم به نقش های خود راضی شده اند.تقصیر به گردن تقدیر افتاد،به گردن خدائی منفعل ،خدائی که ذهن ترسو و بیمار خلق کرد.زندگی در این جماعت سخت است.

ذهن پر است از آشغال های تزئین شده،به هم تعارف می کنیم و نباید دست دیگری را رد کرد،پس آشغال می خوردیم و لبخند زدن واجب است!!پس لبخند هم می زنیم و زندگی دارد می پوسد،بوی تعفن این زندگی از عطر و ادکلن ها هم بیشتر است.

نه می توانم جزیره ای متروک باشم ونه می توانم به این دریای گنداب بپیوندم،تو بگو چه کنم.

حوصله هیچ بحثی را ندارم.آنقدر خودخواه هستم که همه خودم را حقیقت محض ببینم. و این حقیقت بودنم هیچ منافاتی با حقیقت بودن تو ندارد.زندگی را پر از حقیت می بینم.اما شک ندارم که هیچ عادتی حقیقت نیست.هیچ دیروزی حقیقت نیست.دیروز همان دیروز حقیقت بود.امروز برگ مرده ایست که تنها هنرش خش خش زیر پاست.

عادت فرو افتادن از منطق است و هوشیاری فرا رفتن از منطق.اگر بتوانم "من"تو را نهیب بزنم  کارم را کرده ام.اگر خواب تو سنگین بود گناه را به گردن نهیب من مگذار.بحثی ندارم که منطقی در همه تاریخ زندگی ندیدم.منطق همانیست که قوی تر می گوید.بازوی قوی یا ذهن حیله گر.

تو فریفته صدائی و من فریفته سکوت.تو مرا به سخن دعوت می کنی و من تو را به سکوت.من همه صدا ها را توطئه ای عیله سکوت می دانم و تو دل به معناهای زیبا باخته ای.معناهای زیبائی که رنج را احمقانه معنی می دهند،تحملش را آسان می کنند.

تو تقصیر را همه به گردن دیگری می گذاری و من به گردن جهل.و چه کس غرقه نیست در جهل.چه کس زخم نمی زند بی خود.نمیخورد بی خود.

 من به زیبائی آنچه هست دل باخته ام و تو در حسرت کاخ های فردائی،فردائی که هرگز نخواهد آمد.امروزت همیشه پیش فروش فرداست.تو برده فردائی.و من آزاد امروز.

تو از زخم های دیروز به آرزوهای فردا می گریزی و من زخم هایم را عاشقانه فریاد می کنم.زخم هائی را که غریبه ای نزد،من همه دیروز را سیاه می بینم و همه فردا را دروغ.

آنجا که همه تعهدم به خودم شد.شکوه یگانگیم را حیرت انگیز دیدم.و آنگاه که تعهدم به "تو"بود.خود را حیله گری رنجور یافتم.

تو زندگی را،حقیقت را،مذهب را نشخوار بیمارگونه دیروز می دانی و من غرق شدن در حالا،همینجا،اکنون.

هر کس را بنده نیازش می بینم و همه نیازم عشق ،تو به داشتن دل باختی و من به به بودن.

بحث نکن لطفا.سکوت را بیهوده میاشوب.حنای حرفها دیریست که بی رنگ است.تنها آنگاه حرف بزن که حرفت نشانه ای از سکوت داشته باشد.دعوتی به سکوت باشد.سکوتی در هوشیاری و عشق.

تو می گوئی همه اینگونه اند و من می گویم همه در رنجند.همه در دروغ.

عشق کجا تن که کلمات می سپارد.عشق آسمان بلند است و کلمات باران،کلمات به خاک افتاده از قداست عشق می کاهند.

معشوق آئینه ایست که عاشق را شیفته خود می کند.عاشق عظمت خود را در معشوق می بیند.معشوق عاشق را به زبان حال می گوید که تو سلطانی،کم مباش.

عشق آنگاست که معشوق همه جان شود.

آهای معشوق خیره سر،از عشق چه خبر داری؟!باش تا نوبت عاشقیت برسد!

عاشق پروانه است که مهابا خود را به شمع می زند.

عاشق شمع است که خاموش می سوزد.

شمع بهانه است برای سوختن پروانه،که شمع خود از جای دگر می سوزد.

عاشق را بر معشوق چه  حقیست،که آئینه از تهمت معذور است.

ای خوش آنگاه که دو دیوانه،دو مست،عاشق و شیدا،درهم شوند.

چقدر بد است که به شعور خود،شعور دیگران توهین میکنیم.چه کسی در حد توان این توهین زشت را نکرده است؟چگونه می توان کمترین توهین کرد؟!چگونه می شود توهین نکرد و عاشقانه ستایش کرد؟چگونه می توان به این معجزه معجزه ها سر تسلیم فرود آورد؟جز با سفر از عادتها به هوشیاری،جز با تعظیم عاشقانه به خود،دیگری،زندگی. 

چقدر بد است که علم ابزاری در دست حماقت و زیاده خواهی کور ما شد.چقدر بد است که توانمان را در حیله گری و جنگ خرج می کنیم نه در بازی عشق.چقدر بد است که تا حد ابزار،پست شده ایم.چقدر بد است که همه معجزه جان نیستیم.چقدر بد است که در حرفها ماندیم و راه به سکوت نمی بریم.چقدر بد است که چشمانمان از بهت عاشقانه خالیست.چه شد که اینگونه سراسیمه و زشت شدیم.دلم برای ظالم و مظلوم می سوزد که گرم یک بازیند.دلم برای رنجی که بیهوده می بریم،می سوزد.می توانیستیم بی بدیل باشیم و نیستیم،چرا؟با نشستنمان در عادت به زیبائی و عشق توهین می کنیم و می خندیم،چرا؟

هر کس اشکی دارد و لبخندی،خاص خود.ارزش هر کس به لبخندها و اشک هایش است.

صدام هم می خندید،اشک هم قطعا می ریخت.کودکی اینجا می خندد،می گرید،اشک ها و لبخند ها را نمیتوان با هم مقایسه کرد. و روزی صدام چون این کودک زیبا می خندید.من و تو نیز بودیم.زیبا می گریستیم و می خندیدیم.

بهای خنده های امروز ما چند اشک و آه است؟اگر قدرت صدام را داشتیم،چند بود؟!آیا صدام های ذلیلی نیستیم؟پریم از پند و نصیحت،پریم از موعظه های عقیم،پریم از حسرت های جانکاه.تا خود شدن چقدر راه داریم؟تا نشستن در گلستانی از عشق و شعور،چند توهین راه داریم؟!

ممکن است آنچه در مورد من فکر میکنی نیز باشم!من تصورات تو نیستم.هیچ تصوری نیستیم.ابری هستم دائما در تغییر،بی ثباتی اصل من است و خوشا دیدار دوستی بی ثبات!بی کلام در عشق و سکوت.خوشا دیدار دوستی که هیچ کسی نیست.و چه معجزه ها که نمیجوشد از این دیدار.

نمیدانی چه مزه ای دارد نگاه کردن در چشم دیوانه ای که سکوت را می فهمد.دلم برای دیدن این دیوانه تنگ شده است.

خوب تقصیر من چیه که هرزه شدم.منم یه روزی دلم فقط برای یه نفر می لرزید.جز یه نفر رو نمیدید.حالا نمیدونم چه بلائی سرم اومد.چی شدم.کارم از لرزیدن گذشت.ماتم.میخم .مصرفم بالا رفته.چی کار کنم حالا.

آخر خوشی،آخر غم.پشت این موج های سرگردان،آرامشی به بزرگی دریا نشسته است.

پشت این "هدف"های فراری و گیج،آنجا که هیچ هدفی پرسه نمیزند،بودن و نبودن عشق را در آغوش هم بازی میکنند.

در پس این حرفها،فکرهای زشت،زیبا،سکوتی عاشقانه به انتظار است.حرفها فقط شاید پیام آور عشق باشند.اما سکوت ذهن خود عشق است.

گذشته نقابیست که بر چهره حال افتاده است.حال زیر نقاب گذشته مکدر شده است.دیدار تنها در حال ممکن است.بی هیچ نقاب.

همه چیز از "من" شروع میشود،همه چیز در خدمت توسعه دروغی به نام "من"است.فقط وقتی به عشق می افتی،"من"ت کمرنگ میشود.عشق به واسطه معشوق پتکی زیبا بر "من"ت فرود می آورد.

من یعنی رنج و وقتی فرو می ریزی به همت عشق.از زندان من می رهی.حضور و آزادی و عشق می شوی،همه زندگی می شوی.

همه سخنانی که از عشق گفته میشود.تنها خاطره ایست که ذهن نشخوار میکند.در لحظه عشق هیچ سخنی نیست.هیچ فکری نیست .هیچ جزمیتی نیست.اصلا معشوقی نیست که مال تو شود.فقط هستی،همین .وقتی از عشق می افتی.وقتی ذهن هویت دوباره خود را پیدا میکند.میخواهی دوباره به بالا بروی،دوباره عشق و آزادی را لمس کنی و به معشوق می چسبی،و هر بار تجربه اولت کمرنگ تر می شود.هر بار معشوق از معشوقیت خود بیشتر سقوط میکند.تا جائی که دیگر اصلا معشوقی نیست.

اما تو به معشوق متعهد شده ای،نباید خیانت کنی! و وانمود آغاز میشود.پنهانکاری آغاز می شود.دروغ آغاز میشود.روز اول وقتی معشوق را دیدی دست از پا نمیشناختی،اما حالا در کنار معشوق فیلم نگاه میکنی،شو نگاه میکنی تا حوصله ات سر نرود،برای میهمانی خودت را چنان می آرائی و شوق داری که برای اولین بار به دیدن معشوق می رفتی،اما به روی خودت نباید بیاوری که چرا اینگونه شد؟این طبیعی هست چون همه اینگونه اند.همه در دروغ و وانمود زندگی می کنند.و اولین دیدار ها اصیل و واقعی هستند و عشق یعنی ماندن در آغاز.

عشق فقط یک آغاز است.عشق یک تلنگر است.یک بیدار باش.عشق فروپاشی ذهن است.عشق به فرمان ذهن نیست .این حیله است که بگوئی چون فلانی فلان امکانات و توانائی را دارد پس برم که عاشقش شوم.از آغاز خود را به دروغ انداختی.عشق بی خبر می آید .عشق می آید تا خواب تو را آشفته کند.هنر عشق فقط همین است.عشق می آید تا برق ذهنت قطع شود.به بعد دیگری از زندگی بروی و حیرت کنی.اینبار که از عشق هبوط می کنی دیگر آدم سابق نیستی.دیگر جزمیت هایت سست ترند.و هر بار که عشق تو را می لرزاند،زنده تر میشوی.واقعی تر.بیدارتر.یگانه تر.

بهشت آنجاست که هر کس منزل خود باشد،هدف خود باشد.و دیگری تنها یک همبازی،نه هدف،نه وسیله.و جهنم یعنی تسخیر دیگری،سوءاستفاده از دیگری به هر اسم و هر شکل،با توجیح مذهبی یا هر توجیح دیگری.

جهنم یعنی دیگری را جسم دیدن،خود را جسم دیدن،و بهشت یعنی همه جان دیدن.همه زندگی دیدن.همه عشق دیدن.

تماما در زندانی هستیم که به همت نزدیکترین کسان خود ساخته ایم.توسط باورهایمان ساختیم.در زندانی از  توقعات و انتظارت احمقانه.زندگی از این توقعات و انتظارات در رنج است.ما خیال میکنیم هم را دوست دارم.ما فقط از هم سوءاستفاده میکنیم از عشق و دوستی سوءاستفاده میکنیم.هم را زنجیر کردیم .در زنجیر هم ناله میکنیم و لبخند میزنیم.چگونه بیمار نشویم.چگونه عصبی نشویم از این جنگ فرسایشی.

رعایت کردن دیگری یک اصل هست.هر کس حق داره خود خودش باشه،و تنها آنجاست که دیدار دو فرد واقعی و صمیمانه است.نه در تعارفات طوطی وار.نه در وانمودها.

عشق سخن گفتن از آب نیست،افتادن به آب است.غرق شدن است.عشق دیداری خودت در دیگریست.دیدار آنکه بیشتر از تو خودت است.

هیچ  وقت دوست ندارم ترحم جای عشق رو بگیره.عشق دیدار دو گدا نیست،دیدار دو پادشاه.دیدار دو دریا.

تشنگی خود بزرگترین گواه بودن آب است.سرگشتگی و سراسیمگی گواه گم شدن ما،تا رسیدن به منزل جستجوگر باش.

عشق یعنی دیگری کاری رو کنه که تو میخوای،بی اونکه چیزی گفته باشی.عشق یعنی یکی مشتاقانه نفس کشیدنت رو نگاه کنه،با نفس های تو زندگی کنه،با چشم های تو نگاه کنه.عشق چیز عجیبی هست.فقط باید اتفاق بیفته،فقط باید خودت حسش کنی.

عشق یعنی شکست زمان،آغاز ابدیت،عشق یعنی حال حال.