تجربه بودن در اکنون و.....

چرا گاهی با انرژی فعال و به تمام معنا زنده هستیم و گاهی  خمود و بی حوصله و عصبی.

هر کدام از ما آبستن پیامی خاص برای زندگی هستیم.وقتی در جهت رشد قرار داریم وقتی با وجود خود یگانه شده ایم رضایت عمیقی را در خود حس میکنیم.رضایتی که صرف داشتن و دانستن نیست.وقتی پویا هستیم وقتی در عادت ها نمانده ایم.در تعامل کاملی از انرژی با زندگی هستیم و از بودن خود را در زندگی موهبتی بی همتا می دانیم.اما همین که در سرازیری سقوط قرار داریم.همین که از خود واقعی خود فاصله میگیریم.همین که نقشهائی دلخواه را نمی زنیم بدیهی هست که احساس خوبی نداشته باشیم.رنج به ما میگوید که ناگزیریم موقعیت خود را تغییر دهیم.و شادی میگوید که در موقعیت خوبی هستیم.

شادئی که صرف باج گرفتن از دیگری باشد مسکن حقیریست.تا کی میتوانیم از دیگران باج بگیریم تا شاد شویم.و هر روز باج بیشتر.و زندگی را هرج و مرجی کنیم که هست.تا کی باج بدهیم که دیگران از ما احساس خوبی داشته باشند.

یگانه راه سعات خود شکوفائیست.یگانه راه سعادت رسیدن به خزانه بی پایان زندگیست که در درون ما قرار دارد.یگانه راه سعادت تعاملی سرشار و زیبا از عشق و آگاهی با زندگیست.

وقتی دلخواه نباشیم.صدای ما صدای واقعی ما نیست.مثل سازی که کوک درستی نداشته باشد.صدای واقعی ما یگانه و بی نظیر است.چرا که ما سازهای دست ساز خدائیم.خدائی لحظه لحظه زره زره زندگی را در شکوهی بی مانند و معجزه ای بی نظیر خلق کرده است.ما مسافر روزی هستیم که اینهمه شکوه را ببینیم و حیرت کنیم و اشک بریزیم.جایگاه واقعی اشک آنجاست.جایگاه واقعی خنده آنجاست.آنجا که از فرط جنونی زیبا غرق در خنده می شویم.

چرا نمیتوانم گاهی حرف بزنم.برای اینکه همه حرفها را حداقلش زائد میدانم و حداکثرش بماند که چه سم های کشنده ای هستند این حرفها.همین بس که حرفها فرصت عمل را از ما می گیرند.کم در حرفها نمانده ایم.چه کسی حداقل لازم برای یک زندگی راحت و زیبا را نمیداند.اما چه کس توان انجامش را داشت!دارد!

چرا نمیتوانیم به حرفهایمان عمل کنیم.غیر از اینکه در زندان شرطی شدگی های مکرر نشسته ایم.غیر از اینکه جاهلانه زندانی و زندانبان هم هستیم.غیر از اینکه حرفهای زائد توان عمل کردن ما را مسخ کرده اند.

کودکان نیازی به سخن ندارند.آنها استاد عمل هستند.اما ما معلمین خرفت آنها را به دنیای بیهوده سخن می کشانیم.به دنیای موهوم پندها و اندرزها.

ما پیامبرانی راستین متولد میشویم و بعد به همت پدر و مادر و ملعمین دلسوز در زندان دروغ می نشینیم.تا پیامبری چون محمد با دنیائی از عشق و تلاش از زیر بار هزاران آموزه دروغ دوباره متولد شود و نوید تولدی دوباره را به ما  بدهد.عاشقانه به ما نهیب زند که از دین اجدادیتان خارج شوید.و ببینید که خورشید آگاهی و عشق و معرفت همواره میتابد.ما را از دنیای حرفها به دنیای سکوت و راز بخواند.تعقل را برتر از عبادت و و عبادت آمیخته با تعقل را راه نجات معرفی کند.

ما از دو سوی بام بر زمین افتادیم.افراط و تفریط ما را از تعادل خارج کرد.کودکان در تعادل محضند.ما در تعادل محض متولد شدیم.و حالا که روانپریش و بیماریم به خاطر انکارهای بیهوده و اصرار های نابجای ماست.تنها راه رستگاری رجوع به خودمان است.اعتماد به خدائی که از رگ گردن نزدیکتر به ماست.آب را تنها میتوان از سرچشمه درون نوشید.در بیرون همه چیز سوءتفاهم شده است.

کاش بدانیم که جدیت سم است.کاش بدانیم که ریشه همه کژی ها و بیمارها جدیت است.کاش از خواب عادت هایمان برخیزیم.کاش از دنیای سخن به دنیای بهت و راز و سکوت سفر کنیم.به دنیای خاموش معجزه ها،حیرت ها.

کاش همبازی هم باشیم،کاش محبت را زنجیر نکنیم تا عشق را،آزادی را،آگاهی را،زندگی را جاهلانه گردن بزنیم.

وقتی فکری زیبا به ذهنم می آید آن را می نویسم اما پس از نوشتن دیگر آن را زیبا نمی بینم.حس می کنم با نوشتن زیبائیش را از دست داده است.هر چیزی تازه اش زیباست.حتی یک فکر مرده ارزش نگه داری را ندارد.دل بستن به فکر های کهنه بی اعتمادی به زندگیست.بی اعتمادی به زایش های بکر مکرر ذهن.

دیدار واقعی در عشق است.آنجا که قلب دیوانه میتپد،اشک ها سخن میگویند و رفتار گوش به فرمان موعظه ای نیست.

تسلیم تنها پس از تلاشی تمام رخ میدهد.تسلیم های دروغین نتیجه تلاش هائی بی مایه و دروغ هستند.

آویختنم را مدام به کلمات،به تو که سرابی زائده توهم منی،نگاه میکنم،دست و پا زدن بی قراریم را در مواجه با سکوت،که مرگیست زیبا و مرموز،که میخواند و می راند.

تو فقط دروغی هستی که ساده لوحانه گفتم و باور کردم،آری باور،همان مسکن بیهوده بر رنج های همواره ام.

میدانم که در راهی،همچنان که من،و دیدار ما عجیب دیداریست.

تشنه میشوم.به عشق تو تشنه میشوم.تا همه بند بند وجودم طلبت باشد و بس،و باز هم تشنه تر میشوم.تا آنگاه که به تو رسیدم.جنون،زندگی را به جشنی باشکوه تر از همیشه برد.

قسم به تو که همه را به عشق تو دیدم.قسم به تو که دیدار غیر تو جهنم سبز من است.قسم به تو که اگر امید دیدارت نبود،نباشد،بی قرارتر از اینم که هستم.

ناز عشقت،که شهره ام کرد به اینی که هستم.دیوانه من،دیوانه ات را به گاه بی قراری چه خوش می رقصانی،غره اینهمه انگشت نیم، چه می بینم که میان من و انگشت ها،تو می رقصی.

همگان دیوانه اند و زندگی از دست دیوانگان در رنج.همگان در تلاش برای کتمان دیوانگی خوداند و این تلاش دیوانگی را بیشتر جلا داده است.کافیست چشمی آسوده باشد تا ببیند.

دیدن حماقت دیگران رایج ترین راه برای فرار از حماقت خود است.

بیان بیان نشدنی فقط حماقت نیست،دردسر هم هست!و هر کس به طریقی خاص

احمق است.و هر کس دردسری خاص خود دارد.

زندگی یک زحمت زیباست.

قسم به صبح بیداری که مرگ همانقدر آرامبخش و ضروریست که خواب شبانه.

من که ام؟آئینه یا تصاویری که زشت و زیبا از پی هم میگریزند؟

از تو به تو میگریزم ای اولین و آخرین پناهم.

از کجا،به کجا بگریزم ،ای کران تا به کران آغوشت

زندگی راز است.و سکوت راز رازها.سکوت سرچشمه زندگیست.سکوت دریا و زندگی کف های سوار بر موج.ما چه ایم جز حباب هائی ناگزیر و مصمم به سفری دور و دراز در خیال.

سخن گفتن معجزه کوچکی نیست وقتی از روی عادت نباشد.

حقیقت غیر قابل بیان است.حقیقت فقط میتواند تجربه شود.حقیقت چیزی ثابت نیست.حقیقت اقیانوس است و کلمات بازی کف ها و حباب ها .حباب و کف نیز حقیقت هستند.اما نه همه حقیقت.

همه ما بلورهائی هستیم که بسته با توانائی و استعداد خود حقیقت را بازتارب میکنیم.و هر چه اصیل تر و بی زنگار فکرتر شویم،این بازتاب منحصربه فردتر میشود.هیچ کس از حقیقت دور نیست.هیچ کس به حقیقت نزدیک نیست.همه ما دریائی هستیم که در حبابی زندانیست.

سخن گفتن از حقیقت آغاز سوءتفاهمیست بزرگ.حقیقت از طریق سکوت بسیار نابتر بیان میشود تا از طریق سخن.

سقوط سکس به حد تجاوزی قانونی و غیر قانونی نهایت عجز و جهل انسان است.سکس میتواند غرق در شکوه عشق باشد.میتواند همچنان زیبا،ساده و طبیعی باقی بماند.اما چه چیز جز جهل و طمع باعث شد اینهمه ایده و باور به آن بچسبد.اینهمه منحرف شود.

هر کس ناگزیر است ریشه همه رنج هایش را در درون خود جستجو کند.دیگری تنها سببی هست که ما برای بیان رنج خود در اختیار گرفته ایم.دیگری سرسپرده ماست.دیگری به ما ظلم میکند،چرا که ما اینگونه خواستیم.البته این خواست ناآگاهانه است.مثل همه رفتارهای ما.وقتی به خود آگاه شویم نیازی به بازی ظلم نداریم.

چه کسی مسئول اینهمه بیماری جسمی و روحی ماست.شایسته هوش ما هست که همه مشکلات خود را به دشمن نسبت دهیم.

تنها دفاع و جنگ واقعی دفاع و جنگی آگاهانه از فردیت خود است.بیرون آمدن از همه قالب های تحمیلی.فرا رفتن از همه باید ها و نباید ها.و این زیباترین،ضروریترین سفر زندگیست.

تنها سفر واقعی سفر از جهل به هوشمندیست و از زیاده خواهی کور به عشق.

ما از هم چه میدانیم جز مشتی کلمات فریبکار؟!تو از من چه میدانی جز آنچه می نمایم.اینها نقاب های منند.نقاب هائی زیبا یا زشت.مجبورم برای تامین خودم جا به جا از آنها استفاده کنم.اما آنگاه که نیازی به هیچ حرفی ندارم،که ام؟آنگاه که نگاهی خالی هستم،من که ام؟آنگاه که گاه وحشت میکنم از سکوتی که مرا به کام خود میکشد،و گاه میخندم،که ام؟

گاهی بشدت خسروام،قبول.اما آنگاه که خسرو نیستم،که ام؟

گاه به قول و قرارهایم میخندم،به جدیت هایم،مرا چه به قول،مرا چه به جدیت.دیوانه ای لاف میزند،دیوانه ای لاف ها را می فهمد،دیوانه ای میخندد،دیوانه ای می گرید.و حماقت چه قصه ها که نمیسازد از تلخ و شیرین.

من نمیخوام بودا باشم.نمیخوام روشن ضمیر باشم.نمیخوام به اشراق برسم.میخوام خسرو باشم.میخوام دلخواه زندگی کنم.اما متاسفانه اجتماعی هستم.متاسفانه باید تو گله حرکت کنم.من نمیخوام تو شعارها خودم رو دفن کنم.من از کلمات بیزارم .از خوب و بدش.

میخوام بی نیاز به هیچ حرفی زندگی رو برقصم.من از جهلی که بر زندگی حاکمه میترسم.اره من یه ترسو هستم.حرف من این نیست که شکلات نمیخوام و بجاش آدامس بهم بدید.نه من میخوام تو یه جامعه آزاد زندگی کنم.جامعه ای که شعور و عقل ارزشش بیشتر از عرف مرده باشه،بیشتر از عادت باشه.

اخ دلم میگیره وقتی میبینم که سیاست چطور زندگی رو به مسلخ برده،من دلم میسوزه برای خودم،برای زندگی که قربانی جهل شده،من دلم میسوزه برای خودم که مجبورم به تعارفات مسخره و تکراری جواب بدم.تو گله ای باشم که چوپانش یه احمق خودخواه هست.من نمیخوام چوپان این گله رو عوض بشه.همه چوپان ها احمق و زیاده خواه هستن.من میخوام بگم اهای من گوسفند نیستم.تو گوسفند نیستی.نگاه کن بهت گفتن اشرف مخلوقات.بهت گفتن آدم.بهت گفتن فقط تو عقل داری.فقط تو شعور داری،فقط تو .کجاست شعورت.کجاست عقلت.تو که تو عادت غلت میزنی،تو که ریسمان عرف رو به گردن بستی.تو که میدونی داری خودت رو دار میزنی و میگی همه دارن با همین ریسمان خودشون رو دار میزنن.و همه همین رو گفتن.و من بیزارم از هر چی ادم که خودشون رو  گوسفند می بینن.همه رو گوسفند می بینن.

اخ خدا به چه زبون به این ادم باید حالی کرد که گوسفند نیست.زمین بهشته،جهنم نیست.ما به اینجا رونده نشدیم.اینجا هر لحظه هزاران معجزه آشکار داره اتفاق میافته،فقط کافیه سرمون رو از آخور عادت بیرون بیاریم.

وقتی آئینه ادراکم از فکر پاک شد..............

بهار نیز در راه است چه باکم از زمستان.

نوید بهار را زمستان میدهد.

حالا که آسمانی زلالم،میخندم به ابرهای سیاه فکر که در گذرند.

نیاز مار خفته ایست که گاه بیدار میشود و نیش ها میزند و می رود که دوباره بیاید.

به ابرهای در گذر عمیق نگاه میکنم.در عجبم که چگونه آنها بوده ام.حالا فقط میخندم به سیاه ترین ابر حتی.

کابوس های کودکانه یادت هست،چشم میگشودیم و هیچ کابوسی نبود و دوباره که چشم می بستیم،کابوس همه زندگی بود، چه اشک ها که نریختیم،چه تب ها که نکردیم.و فاصله ما همیشه تا بیداری پلک زدنی بیش نبود.

دیگران را ما خلق کردیم.همانگونه که نیاز داشتیم.نیاز داریم.خوب را،بد را ،زشت را،زیبا را و برای همین است که یک فرد خاص برای یکی زشت است و برای دیگری زیبا.برای یکی بهترین است و برای یکی بدترین.برای همین است که دیروز خوب بود امروز بد میشود.امروز زیبا بود و فردا زشت میشود.

آسمان نه به ابر سفید می چسبد و نه از ابر سیاه می گریزد.اما همه مشکل من این است که از افکار مفنی می گریزم و به افکار مثبت می آویزم.

حالا میخندم به کابوس های دیروز،که سخت گریاندم.

برای چی میخوام خوب باشم؟برای چی میخوام به دیگران کمک کنم؟اونم فقط به بعضی ها؟!

چرا به نقابم چسبیدم؟چرا نمیخوام از نقابم جدا شم؟

دلم برای دیدن یک دوست تنگه،دوستی که همه دیوانگی های منو زیبا ببینه،دوستی که بلد باشه دیوانه بشه.

خجالت میکشم دیوانه بشم و از نقابهام خسته ام.اهای کجائی دیوانه،دلم برات تنگ شده.دلم برای عاشقی تنگ شده،چی کار کنم.از موعظه کردن خسته ام.از موعظه شدن هم.دیگه نمیخوام کسی را کمک کنم.میخوام یه دیوانه کمکم کنه؟دیگه نمیخوام بر کسی مفید باشم.برا هیچ کس.میخوام بدرد نخور بشم.بیشتر از این.خیلی بیشتر.اهای دیوانه نکنه تو هم خجالتی هستی.بیا دیگه.یادت باشه اگه مردم خودت رو سرزنش نکنی.چون هیچ فایده ای نداره.نه برا تو.نه بر من.اصن باهات قهرم.تو آشتی بعد قهر رو دوست داری؟تو ناز کشیدن رو دوست داری؟میمیرم برات.عمرا اگه بتونم قهر بشم باهات،خودت خوب میدونی مال این حرفها نیستم.پس بیا.بیا و خودت ببین که چه تنهام.ببین که حسرتم جز دیدن تو نیست.

سکوت زیبای درون ما در آغاز چون دانه ای که در دل خاک میکاریم ناپیداست.اما هست.و وقتی مراقب هایمان را با صبر نثارش میکنیم.ناگهان از دل خاک بر میخیزد.و اولین دیدار ما با تراوت و تازگی سکوت نورسته،مکاشفه ای بی توصیف است.سکوت ما رشد میکند و هر روز دیگران نیز شاهدش میشوند.اگر چه بسیاری بی حوصله از کنارش میگذرند.اگر چه فریادشان سکوت نوپایمان را آشفته میکند.اما هر روز سکوت ما جان بیشتری میگیرد و صدای های بیرون هم،هر روز کمتر مزاحمش می شوند.روزی سکوت ما گل خواهد کرد.گل سکوت ما روزی عطرش را به همهمه های خسته،بی هیچ چشمداشتی هدیه خواهد داد.و از آن روز دستان سخاوتمان همواره باز خواهد ماند.مثل زندگی و ما از بخشیدن مدام خود خشنود خواهیم بود.بخشیدن مدام خاصیت ما خواهد شد.مانند دریا،مانند جنگل،مانند درختان باغ،مانند زمین .ما مسافر آن سخاوت بی اندازه ایم.و باز هم ناگهان فقط عشق است که هست.فقط سخاوت است که هست.فقط زیبائیست که هست.فقط زندگیست که هست.فقط خدا هست که هست.

مهیب ترین صداها نیز ناگزیر خاموشی اند.صداها موج هائی هستند که از بستر سکوت برمی خیزند و بر آن می افتند.هر کدام از ما صدائی هستیم که از دامن کبریائی سکوت برخاسته ایم و به آن میشویم.

وقتی خسرو نیستم،که ام؟موانع حدود ما را تعیین میکنند.حصارهائی از جنس فکر و خیال که در ذهن خود میکشیم.وقتی فکری نیست.خیالی نیست.که ایم جز هیچ،و هیچ همه است.اول آخر یکیست.آغاز پایان یکیست.شکل بی شکل یکیست.زشت زیبا یکیست.معنا و بی معنا یکیست.

دانسته های ما از زشت و زیبا وبال آزادی و رهائی ما هستند.دانسته های ما ابزارهائی هستند که برای رفع بعضی نیازها،به آنها نیاز داریم.کشتی برای این است که ما را از رودخانه،دریا عبور دهد.وقتی به ساحل آمدیم دیگر چه نیازی به کشتی داریم.دانسته های ما کشتی هستند.فقط گاهی به آنها نیاز داریم بعد لازم است از آنها رها شویم.

هیچ قطره ای،هیچ حبابی دریا نیست.دریا در انحصار هیچ قطره یا حبابی نیست.هر قطره همانقدر به دریا نزدیک است که هر قطره دیگر.

خدا در انحصار هیچ دین یا شخصی نیست.چگونه میشود دیگری را به خدا دعوت کرد.دیگری خود خداست.همه ما خدائیم.هر قطره تماما دریاست.ما فقط فراموش کرده ایم این حقیقت زیبا را.قطره نمیتواند دریا نباشد.هم چیز خداست.همه کس خدایند.جز خدا حضوری نیست.چگونه میتوان جائی را تصور کرد که از حضور خدا خالی باشد.چگونه میتوان دیگری را به خدا سوق داد.خدا عروسکی نیست که در جائی پنهان باشد.ظاهر خداست باطن خداست.میان خدا و انسان ذهنی بازیگوش نشسته است.و دانسته هائی که بازی میکنند.زندگی در سطح جریان دارد.و سطح به واسطه عمق جان دارد.سطح دریا همانقدر دریاست که عمق.پندار "من"را بشکن تا همه خدا بینی.

جنگلی از آدم ها با چشمان بسته با یک چشم باز برابر نیستند.وقتی در عادت هایمان نشسته ایم.وقتی در زندان دانسته هایمان نشسته ایم.از آگاهی،از آزادی،از عشق،از خدا و زندگی چه میدانیم.دانسته های ما ،عادت های ما حائلی هستند میان ما و زندگی.

برای آنکس که خورده هوشی دارد،همه پیدا و پنهان زندگی اشاره ایست به یگانگی

خدا برای ذهن همونقدر لازمه که مترسک برای شالیزار.و تا خدا مترسکی در ذهن ما هست ناگزیر رنجی هستیم که می بریم.تا خدا رو توهم ما برای فرار از ترس و تنهائی رنگ و روغن میکنه ما ناگزیر رنجی چنین خواهیم ماند.وقتی خانه ذهن را از بت هائی که به نام مقدس خدا ساختیم پاک نکنیم.تا زمانی که به ماکت خدا دل خوش کنیم.از تجربه زندگی و خدا غافل خواهیم موند.یادمون باشه اگه ما توهمی به نام خدا را در ذهن داشته باشیم یا نه زندگی همچنان به خلق زیبائی و معجزه های دم به دم ادامه میده،خدا،کائنات،زندگی و یا هر نام دیگه ای که براش انتخاب کنیم.به محتویات ذهن ما توجهی نداره.

تنها وقتی از زندان ذهن پا فراتر گذاشتیم با حقیقتی بی توصیف آشنا میشیم که از اون حقیقت تنها تصوری به ذهن داشتیم.تفاوت نام خدا با حضوری یگانه و بی نظیر که درکش برای منطق کودکانه ما ممکن نیست،از توهم تا حقیقت هست.

همه آدم ها به واسطه همین مترسکی که در شالیزار ذهنشون دارن دست به حماقت و تولید رنج برای خودشون،دیگران و زندگی دست میزنن.بانی و پشتیبان همه جنگ های مقدس و بزرگ،همه جنگ های پنهان و پیدا میان دوست و دشمن همین مجسمه زیباست که در ذهن داریم.

خدا دریاست و ما قطره،حباب.حباب چطور میتونه درکی درست و شایسته از دریا داشته باشه.قطره و حباب از جنس دریاست.اما تا حبابه،تا قطره هست دریا نیست.و همه سفر افتادن قطره به دریاست.ترکیدن حباب و لمس واقعی دریاست.

هویت همان قطره گی ماست.هویت همان حباب بودن ماست.وقتی با هوشیار شدن به توهم هویت،از آن رها میشویم.خود را هماهنگ و یگانه با زندگی و خدا حس میگنیم و این توصیف نمیشود مگر با تجربه.هر کس مجبور است این تجزبه را در خود حس کند.مسافر این سفر زیبا شود.توصیف تجربه فقط برای تجربه کرده ها میتواند مفید باشد.شما فسنجان خورشت را میخوری و برای دوستت از طعم و مزه آن تعریف میکنی و او هاج و واج نگاهت میکند.شاید از حرفهای تو حوصله اش سر برود.و تو را دروغ گو و لاف زن بخواند.اما اگر یک بار فسنجان خورشت را بخورد.بعد آن حرفهایت برایش مزه خوبی دارد.هر بار که تعریف کنی دهانش آب می افتد.تجربه یگانگی با هستی باید برای دوست اتفاق افتاده باشد.باید مزه ای از این تجربه را داشته باشد تا بفهمد تو از چه میگوئی.قطره ای آب خورده باشد تا از دریا سخن گفتن تو مشتاق دریا شود.

وقتی خود را در دریای سکوت غرق می کنم،که ام به جز دریائی از سکوت؟

وقتی ذهن بازیگوش خسته از بازیهائی که کرد.به گوشه ای آرام می افتد که ام به جز هیچ؟هیچی که سرشار از توانائیست.

سکوت زیبای درون ما در همهمه ذهن گم شده است.ذهن بازیگوش در حسرت و آرزو تاب میخورد و مجالی برای نشستن در میانه ندارد.اما دیر یا زود بازیگوشیش را رها خواهد کرد.

در آغاز یافتن سکوت درون ناممکن مینماید.اما تجربه لحظه ای کوتاه از سکوت زیبای درون شوقی ناتمام را برای تجربه های پیاپی باعث میشود.و هر بار تجربه عمیقتر و طولانی تر میشود.تا جائی که یگانه میشویم با همه زندگی.

حرفها از دامن سکوتی زیبا بر می خیزند.غرقه شدن در سکوت چیز عجیبیست.

وقتی در سکوتم با همه یگانه ام.دوست و عاشق همه.اما وقتی پای حرف به میان میاید.حس میکنم با همه فاصله دارم.وقتی تو در عادت هایت نشتسته ای،وقتی تو موجی فزاینده از نگرانی های بی موردت میشوی.شکاف بین ما زیاد میشود آنقدر که صدای هم را،صدای سکوت هم را نمی شنویم.و من ناگزیرم تو را با نگرانیهایت تنها بگذارم.خواهش میکنم از نگرانی هایت پا فراتر بگذار.از عادت هایت بیرون بیا.بگذار در سکوت هم را ببینیم.بشنویم.لمس کنیم.

همه مشکل از این است که ما بسیار کوچک شده ایم.قالب های ذهنی حاکم بر ما روح بزرگ ما را سخت در خود می فشارند.و بی قراری ما برای همین است.فرا رفتن از این قالب ها تنها کار واقعی ماست.ما عادت هایمان نیستیم.ما قالب های تحمیلی از طرف عرف رایج نیستیم.ما روحی بزرگ و آزادیم.آنقدر بزرگ و آزاد که در ذهن نمیگنجد.برای لمس واقعی خود باید برای یک بار هم که شده از این قالب ها فراتر برویم.ببینیم و لمس کنیم که حباب هویت مان نیستیم.

کاش آموزش ها به ما می آموختند که جهانی فکر کنیم.زمین را منزل خود بدانیم و دیگری را دوست خود.انسانی جهانی باشیم و منطقه ای زندگی کنیم.عشق و دوست داشتن را از حصار مالکیت آزاد کنیم.عشق و دوست داشتن در زندان این حصار جز رنج نیست.کاش برای تامین خودخواهانه خود دیگری را زنجیر نکنیم.خود و دیگری را بیهوده رنج ندهیم.

چگونه میتوانیم وقتی دیگران در فقر و رنج هستند به انباشته های خود بیفزائیم و شاد باشیم.بیماری های جسمی و روحی ما یا برای همین زیاده خواهی های بیمارگونه است و یا کمبودهائی که زیادخواهی دیگران باعثش شده .ما برای رسیدن به سلامتی و شادی واقعی ناگزیریم به تعادل بازگردیم.ناگزیریم به خود واقعیمان باز گردیم.